Codzienne zachowanie dziecka zależy między innymi od tego, jak odbiera ono informacje docierające z otoczenia i własnego ciała. Zdarza się, że trudność pojawia się podczas zwyczajnych czynności, takich jak ubieranie się, jedzenie, wykorzystywanie z placu zabaw czy wykonywanie prostych obowiązków przy stoliku. Znaczenie może mieć wtedy nie tylko sama czynność, niemniej jednak także hałas, ruch innych osób, rodzaj podłoża lub kontakt z określoną fakturą.

Właśnie dlatego obserwacja powinna obejmować różnorodne sytuacje, a nie jedno dobrane zachowanie. Terapia integracji sensorycznej jest związana z pracą nad sposobem odbierania i organizowania bodźców, przy czym przebieg zajęć zależy od tego, jakie trudności zostały wcześniej zauważone. W praktyce istotne okazuje się również tempo dziecka. Zadanie, które dla jednej osoby jest łatwe, dla innej może wymagać znacznie większej liczby prób.

Podczas zajęć można obsługiwać aktywności powiązane z ruchem, równowagą, naciskiem, zmianą pozycji czy rozpoznawaniem bodźców dotykowych. Nie chodzi natomiast o wykonywanie przypadkowych ćwiczeń, lecz o dobór takich obowiązków, które odpowiadają obserwowanym potrzebom. Reakcja dziecka jest ponadto bardzo ważną częścią pracy. Jeżeli podczas konkretnej aktywności pojawia się wyraźne rozproszenie, napięcie albo trudność z wykonaniem polecenia, dalszy przebieg może wymagać zmiany. Zdarza się, że wystarczy uprościć zadanie, zmniejszyć liczbę bodźców lub wydłużyć czas potrzebny na reakcję. Innym razem niezbędna jest zmiana samej aktywności. Takie decyzje mają znaczenie w szczególności wówczas, gdy dziecko bardzo szybko się męczy albo ma trudność z przechodzeniem od jednego zadania do kolejnego.

Przy ocenie sposobu funkcjonowania nie trzeba jednak przypisywać wszystkich problemów przetwarzaniu sensorycznemu. Niechęć do określonych dźwięków, częste potykanie się, trudności z koncentracją czy unikanie niektórych aktywności mogą mieć różnorodne podłoże. Znaczenie mogą mieć w głównej mierze doświadczenia dziecka, jego rozwój ruchowy, wzrok, słuch, sytuacja emocjonalna oraz oczekiwania stawiane przez otoczenie. Dlatego ważne są informacje z kilku miejsc. Rodzic może opisać zachowanie w domu, nauczyciel obserwować je podczas pracy w kategorii, a osoba prowadząca zajęcia zwrócić uwagę na reakcje podczas konkretnych aktywności. Dopiero zestawienie takich informacji daje szerszy obraz. Pojedyncza reakcja nie za każdym razem wystarcza, ażeby określić przyczynę trudności.

Znaczenie ma także środowisko, w którym dziecko projektuje dane zadanie. Całkiem inaczej może reagować w spokojnym pomieszczeniu, a zupełnie inaczej w trakcie przerwy w szkole, wizyty w sklepie czy zabawy z większą grupą rówieśników. W zwykłym funkcjonowaniu bodźce często występują jednocześnie i trudno je od siebie oddzielić. Dziecko może w tym samym czasie słuchać polecenia, obserwować innych, utrzymywać pozycję ciała i wykonywać dany ruch. O ile któreś z takowych zaleceń staje się zbyt skomplikowane, pojawia się zachowanie odbierane przez dorosłych jako nieuważne lub niechętne do współpracy. Terapia integracji sensorycznej może obejmować zadania odnoszące się do takich sekcji, ale ich zakres powinien wynikać z indywidualnej obserwacji. W praktyce istotne jest również sprawdzanie, czy trudność występuje stale, czy tylko w określonych warunkach, ponieważ ta różnica wpływa na sposób interpretowania obserwowanych zachowań.

Więcej informacji w tym temacie: terapia integracji sensorycznej łódź.

Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.

[Publikacja sponsorowana]